A cea familiar

Cedo, coma un reloxo, coas súas ferramentas de limpeza, Uxía fregaba as dependencias do centro de negocios mentres vía pasar ás traxadas xentes que traballaban nas oficinas. Sen perder o sorriso, desexáballes a cada un desas persoas un seguro “Bos días”. Poucos eran os que llo devolvían e incluso algún parecía sorprendido e ata molesto. Perderan o costume de saudar fóra do traballo, cada persoa ía ao seu, desexarlle unha boa xornada a alguén era só unha formalidade comercial. De non poderse sacar nada do interlocutor, non pagaba a pena.

A pesar do silencio que recibía coma resposta, Uxía non se desanimaba na súa actitude. Así pasaba o día, sen perder o sorriso a pesar da suor que testemuñaba un traballo duro e para nada sinxelo.

Ao remate da xornada subíase ao seu humilde utilitario que guiaba ata o fogar onde agardaba unha familia que si lle correspondía coma merecía. Ceaban xuntos enfrascados en amenas conversas. Uxía sentíase feliz ao fin e o cabo. A súa familia axudábaa a cargar as pilas que precisaba para ter forza abondo e continuar así día tras día.

***

Lucas estaba a piques de rematar a súa xornada na oficina. Nin sequera se fixaba no moito que cambiaba cada vez que Uxía pasaba por alí; en realidade, nin sería capaz de describir á empregada da limpeza. Comezaba a recoller o papelorio ciscado pola mesa cando recibiu unha chamada do seu xefe pedíndolle que se presentara no restaurante de costume para cear cun cliente. Tiñan que pechar un importante contrato. Telefonou á súa cónxuxe para comunicarlle que esa noite non contasen con el na mesa.

***

Tania chegou a casa logo das clases de pintura e sentou a descansar vendo a televisión ata a hora da cea. Cando sentou á mesa e o persoal de servizo comezou a colocar os pratos, mirou sorprendida cara o seu irmán menor e preguntoulle a súa nai:

-E papá non ven cear esta noite?

-O teu pai ten unha importante cea de negocios.

-Y por que non pode facer negocios na oficina? -Preguntou Andrés- Os meus compañeiros de colexio sempre cean en familia cos seus dous parentes, a min gustaríame ter unha familia normal. A ti non, Tania?

-Por suposto que si.

Laura ollou as súas crianzas e un pouco indignada pola falta de comprensión lles preguntou:

-Andrés, acaso non che gusta comprar roupa todas as semanas? Porque non che escoito queixar cada vez que imos ao centro comercial. E ti, Tania, que me dis se deixamos de cumprirche os caprichiños que tes cos últimos videoxogos que saen ao mercado? Pois nada diso sería posíbel se o voso pai non tivese o traballo que ten. É certo que pasa moitas horas fóra da casa e que cando el pode estar son eu a que falta por mor do meu traballo, pero os cartos que gañamos permítenos vivir así de ben.

***

Un par de horas máis tarde, nas aforas da cidade, Uxía e Antón deitaban as súas crianzas. Sen grandes luxos, pero tiñan a sorte de poder facelo todas as noites, todos xuntos.

O soño

Chegou esgotada a casa. Fora unha tristeira e longa xornada e xa por fin quedara soa coa intimidade que precisaba para chorar a súa perda.

Deixou o teléfono móbil sobre a mesa do salón e acomodouse na cadeira de brazos favorita do seu pai. Agora que xa non estaba con ela, precisaba alo menos sentir a aperta dese ser inanimado ao que nunca antes lle dera a importancia que agora tiña. De socato, o teléfono comezou a zoar. Puxérao en silencio sen imaxinar o moito que lle podería molestar ese son producido pola vibración. Nin sequera fixo amago de collelo, como tampouco lle importaba nada quen estivera ao outro lado. Tan so precisaba ese tempo consigo mesma deixándose querer por esa cadeira que aínda conservaba o doce arrecendo do perfume que o seu pai usaba dende había décadas. Pechaba os ollos e sentíase nos seus brazos. Non ía permitir que ninguén nin nada estragase ese intre.

O móbil volveu zoar e nesta ocasión conseguiu irritala. Cando parou o molesto bruído amplificado polos golpes que daba contra a madeira da mesa ao moverse, ergueuse decidida a apagalo.

Cando o colleu, na pantalla aparecía a mensaxe:

2 chamadas perdidas

A curiosidade fixo que antes de apagar o teléfono se interesase pola procedencia da chamada:

Papá móbil

Non é posíbel! Quen estaría a gastarlle tan sinistra brincadeira? Con carrexa, apagou o teléfono e retiroulle a batería. Fose quen fora, agora non tiña humor para investigalo nin para poñelo no seu sitio, encargaríase diso ao día seguinte.

Sentouse de novo na cadeira, doíalle a gorxa de aguantar o pranto ata que deixou correr libremente as bágoas para desafogarse, algo que lle prestou tan ben que sen apenas darse conta ficou durmida.

Un son familiar a espertou cun sobresalto. Non daba creto ao que lle entraba polo oído, tratábase da mesma melodía que tiña coma ton de chamada no seu teléfono pero lembraba perfectamente coma o desmantelara e deixara todas as pezas sobre a mesa sen batería.

Ergueuse da cadeira, achegouse á mesa e alí estaba o teléfono, sen batería, desmontado e coa pantalla iluminada, soando. Colleuno sorprendida de non sentir máis medo que curiosidade. Na pantalla podíase ler claramente:

Papá móbil

Premeu o botón verde para contestar á chamada e falou con moita timidez.

-Diga?

O único que se escoitaba era ese ruído característico que fan as liñas telefónicas cando están conectadas, pero non obtivo resposta.

-Diga? Papá? Es ti, papá?

Ninguén falaba ao outro lado. Posibelmente estivese soñando, pero parecía un soño tan lúcido e real que ata lle pareceu doce. Pensar que o seu pai podería estar escoitándoa ao outro lado facíalle sentir felicidade e dáballe a oportunidade de despedirse del. Así o quería pensar e seguramente por elo o seu cerebro creou esa fantasía e lla presentou coma un marabilloso soño.

-Papá, se estás aí, gustaríame dicirche quérote, por que marchaches tan pronto e sen darmos tempo a unha despedida? Aínda non estaba preparada para perderte. Bótote en falla, papá. Agardo que onde te atopes sexas feliz e non te sintas so. Estou segura de que xa terás topado con mamá, o teu grande amor. Ante todo, gozade desa nova etapa e non vos preocupedes por min, sei coidarme soa, ensináchesme moi ben. Fuches o mellor pai que podería ter tido.

Nese intre, a liña cortouse interrompendo bruscamente o seu discurso. Cando o mirou, a parte do teléfono que sostiña estaba de novo totalmente inerte.

Sentouse de novo na cadeira de brazos e coa ollada fixa no teito do salón perdeu pouco a pouco a consciencia atrapada por un doce soño que a transportou á infancia xunto aos seus pais, un soño no que recuperou a memoria de moitas viaxes e xogos familiares.

***

Cando espertou, lembraba perfectamente todo o que soñara e pensou que prefería  terse perdido no soño antes que volver á realidade na que a súa nai faltaba desde había unha década por mor dunha terríbel enfermidade terminal e onde onte mesmo celebrara o funeral do seu pai falecido tras sufrir un desgraciado accidente laboral ao caerse da estada na que traballaba na construción dun alto edificio de oficinas.

A claridade entraba a través das fiestras e decatouse de que o sol estaba moi alto xa, durmira ata case o mediodía. Sentiu unha lixeira dor na súa man dereita e cando fixou a súa ollada nela viu que aínda suxeitaba firmemente a metade dun teléfono sen batería. O collera con tanta forza que nin durmindo se lle soltara. Na palma da man quedara debuxada a contorna do dispositivo adquirindo unha tonalidade púrpura. Estaba convencida de que deixara todo pousado sobre a mesa pero comezaba a dubidar das súas propias lembranzas.

Púxose en pé, recolleu a batería e as pezas da mesa de madeira do salón e armou de novo o teléfono. Por instinto, o primeiro que fixo foi revisar a listaxe das chamadas perdidas. Non aparecía ningunha desas que recibira ou lle parecera recibir durante a noite. Tiña claro que todo fora un soño. Tampouco aparecía rastro das dúas que recibira desde o número do seu pai. Seguramente xa estaba durmindo nese intre, non era máis ca parte dos seus soños. Estaba claro que o seu cerebro descontrolara un pouco debido aos precipitados acontecementos da última semana.

Deixou o teléfono armado sobre a mesa e nada máis dar dous pasos cara o cuarto de baño para tomar unha ducha que a espelise e recuperase, escoitou o son das mensaxes recibidas. Bufou con resignación, xirou en redondo e colleu o teléfono. Acendeu a pantalla e puido ler:

1 mensaxe nova – Papá móbil

As bágoas brotaron dos ensanguentados ollos e non sen dificultade debido ao tremor da súa man, abriu a mensaxe que contiña tan so dúas palabras:

Estamos ben

Mentres o lía, un sentimento de paz e ledicia invadiu todo o seu ser. Non podía deixar de ollar a mensaxe e así estivo ata que a pantalla apagou ao cabo duns segundos. Cando a volveu acender xa non había rastro daquela mensaxe, pero xa non lle importaba. Agora sabía que todo o que vivira aquela noite non fora un soño.

Engurras

Mirouse as mans. As engurras desapareceran. Unha derradeira ollada ao seu redor. Atopábase so, sentado na súa cadeira de brazos favorita, canso pero en paz. Pensou: O único que eu quería na vida era ser feliz e non o acadei.

O silencio. Non chegaba a ter percepción do tempo. Calma. Pechou os ollos. Cando os volveu abrir sentiuse desorientado. Xa non estaba na súa cadeira. Atopábase tumbado nun dormitorio branco con pouca luz. De novo percibiu con claridade as engurras que testemuñaban na súa pel o paso do tempo. Cando mirou cara a súa esquerda os seus ollos fixáronse na vía que saía do seu brazo e que chegaba ata a bolsa de soro e menciña que colgaba ao lado da cama. E alí o estaba. Sentado na cadeira das visitas había un home que aparentaba ser alto e delgado, totalmente vestido de negro e cuxa faciana estaba estrañamente pálida. O home ollaba para el con cara seria baixo un chapeu tamén preto. Non tiña nin a máis remota idea de quen podería ser nin estar facendo alí, pero non lle importaba, sentíase tranquilo e tras varios días de sufrimento e terríbeis padecementos hoxe non tiña dor ningunha… entón o comprendeu… pechou os ollos e deixouse levar.

O bólido

Detivo a súa acabada de estrear berlina de alta gama na peaxe da autoestrada, abonou o importe correspondente e seguiu o seu camiño. Uns segundos antes saíra un pequeno utilitario que a pesar do seu tamaño debía posuír un bo motor baixo o capó porque amosou unha estupenda aceleración inicial. Con todo, nada comparábel á potencia do seu novo taxi. Dende había uns días podía presumir de ofrecer o servizo no mellor vehículo da cidade e iso garantíalle máis clientes da clase acomodada. Tiñan sido moitos anos de duro esforzo ata acadar finalmente ese soño. Agora, tiña a oportunidade de demostrar ao seu pasaxeiro que viaxaba no mellor e máis rápido transporte da zona.

Cando saíron da área de incorporación, nos propios carrís da autoestrada, dera alcance xa ao outro condutor e ámbolos dous circulaban á par; porén, o velocímetro marcaba xa os cento trinta e cinco quilómetros por hora, quince por riba do límite legal permitido pola normativa de tráfico vixente e non desexaba para nada soltar o acelerador e cederlle o carril a ese anano que ousaba retalo. Para evitar un posíbel impacto, o outro condutor, lonxe de recoñecer a súa inferioridade, atreveuse a cambiar de carril retándoo a seguir a competición. Pero en que está a pensar? Vaia iluso!

O seu rival non parecía querer renderse e quedaban poucos metros para que a estrada debuxase unha curva máis pechada do normal polo que tomou a decisión de deixarse de parvadas e pisando ferro a fondo, puxo a súa máquina a douscentos quilómetros por hora adiantando ao outro vehículo sen deixar de estudar a faciana do outro condutor e de satisfacerse pola expresión de sorpresa que amosaba. Se callar aprendera unha lección: cos máis grandes non te podes meter.

***

Xurxo non chegaba a entender a reacción dese taxista que de súpeto puxérase na súa dereita nun momento no que xa non podería incorporarse á autoestrada de non terlle deixado o carril. Por sorte, pola súa esquerda non circulaba ninguén nese intre, porque do contrario, o condutor do taxi podería ter serios problemas para evitar estamparse. Tampouco entendía o motivo que puido levar ao condutor dun servizo público a non deixalo reincorporar de novo a pesar de non circular nada lento, tendo que baixar a velocidade para colocárselle detrás. Desde a súa posición, puido ver como o taxista chegaba á curva cun esaxerado exceso de velocidade e sofría serias dificultades para dominalo, índoselle varias veces na parte traseira antes de chegar a recuperar a estabilidade.

***

Xesús sentiu latexar sen control o seu corazón. Cando se subiu ao cómodo taxi agradeceu a súa sorte pola comodidade dos asentos do vehículo de alta gama que lle tocara, nunca tivese imaxinado o susto que lle deparaba o louco condutor que o guiaba.

A pesar da suavidade do coche e de que apenas podía notar o contacto co asfalto, puido sentir perfectamente como perdía o control ao chegar á curva e o vehículo deslizábase dun lado para outro perdendo a adherencia das rodas traseiras. Porén, decidiu ficar en silencio para evitar excitar a ese tolo e agradecer a calquera deus habido ou por haber o poder continuar a salvo a súa viaxe.

Con todo, tiña moi claro que non volvería contratar os servizos dese taxista non que lle restaba de vida… se non remataba ese día nesa maldita e cómoda caixa de mortos con rodas.